از وقتی میخ ها به جای تو تصمیم می گیرند هر روز سر کوچه محبت را می بینم .
من به او نگاه می کنم . او را می شناسم . مشوش است .
او مرا می بیند .پر از عاطفه است .
من را میشناسد .پر از نفرت است .
من را نمی شناسد
من به راه خود می روم . او نیز
صبح می شود . او را سر کوچه می بینم
مداد هایش را از من می دزد . کف اتاق نقاشی می کشد
نگران است مبادا کسی کفش هاشی را گلی کند .
نقاشی اش را نیمه تمام قاب می کند و آن را به میخی که به دیوار است می آویزد تا با نگاه کردن به آن از آشفتگی ات کاسته شود .
تو نقاشی را با محبت اشتباه گرفته ای
از وقتی اشتباه می کنی محبت را ندیده ام
از وقتی میخ ها به جای تو تصمیم می گیرند هر روز دروغ گفته ای .